Juliusz Słowacki

Dusza się moja zamyśla głęboko

Dusza się moja zamyśla głęboko,
Czuję, że tu jak słońcu zajść potrzeba,
A innym ludziom zabłysnąć na oko...

Jakiego kraju i jakiego nieba
Światło - powita mię w progu żywota?
Nie wiem - lecz rad bym żył z polskiego chleba...

Bądżże mi lepsza, o młodości złota,
Niż ta... która mi tutaj się skończyła,
Strzegącemu się szłachetnością - błota.

Bądżże mi blisko...o matczyna - miła
Duszo!...abym mógł znów ukochać ciebie,
Nie wiedząc - żeś mię tutaj raz - rodziła.

