
Juliusz Słowacki  -  Godzina myśli


Głuche cierpiących jęki, śmiech ludzki nieszczery 
Są hymnem tego świata - a ten hymn posępny, 
Zbłąkanymi głosami wiecznie wniebowstępny, 
Wpada między grające przed Jehową sfery 
Jak dźwięk niesfornej struny. Ziemia ta przeklęta, 
Co nas takim piastunki spiewem w sen kołysze. 
Szczęśliwy, kto się w ciemnych marzeń zamknął ciszę, 
Kto ma sny i o chwilach prześnionych pamięta. 
Trzeba życie rozłamać w dwie wielkie półowy, 
Jedną godziną myśli - trzeba w przeszłość wrócić; 
I przeszłość jako obraz ściemniały i płowy, 
Pełny pobladłych twarzy, ku słońcu odwrócić... 
I ścigać okiem światła obrazu i cienie 
Jak lśniące rozpryśnionych mozajek kamienie. 
Tam - pod okiem pamięci - pomiędzy gór szczytem 
Piękne rodzinne miasto wieżami wytryska 
Z doliny, wąskim nieba nakrytej błękitem. 
Czarowne, gdy w mgle nocnej wieńcem okien błyska; 
Gdy słońcu rzędem białe ukazuje domy, 
Jak perły szmaragdami ogrodów przesnute. 
Tam zimą lecą z lodów potoki rozkute 
I z szumem w kręte ulic wpadają załomy. 
Tam stoi góra, Bony ochrzczona imieniem, 
Większa nad inne - miastu panująca cieniem; 
Stary - posępny zamek, który czołem trzyma, 
Różne przybiera kształty - chmur łamany wirem; 
I w dzień strzelnic błękitnych spogląda oczyma, 
A w nocy jak korona, kryta żalu kirem, 
Często szczerby wiekowe przesuwa powoli 
Na srebrzystej księżyca wschodzącego twarzy. 
W dolinie mgłą zawianej, wśród kolumn topoli, 
Niech blade uczuć dziecko o przyszłości marzy, 
Niechaj myślami z kwiatów zapachem ulata, 
Niechaj przeczuciem szuka zakrytego świata; 
To potem wiele dawnych marzeń stanie przed nim, 
I ujrzy je zmysłami, pozna zbladłe mary. 
Karmił się marzeniami jak chlebem powszednim, 
Dziś chleb ten zgorżkniał, piołun został w głębi czary. 
Do szkieletu rozebrał zeschłe myśli ciało, 
Odwrócił oczy, serce już myśleć przestało. 
Gdy lampa gaśnie, kiedy pieśń piastunek ścicha, 
Kiedy się małe dziecko z kołyski uśmiecha, 
Ma sen całego życia... A gdy tak przemarzą, 
Dzieci na świat nieznany smutną patrzą twarzą 
I bladym przerażają czołem od powicia; 
Smutne pomiędzy ludźmi - bo miały sen życia. 
Wśród litewskiego grodu, w ciemnej szkolnej sali 
Siedziało dwoje dzieci - nie zmięszani w tłumie. 
Oba we współzawodnej wykarmieni dumie, 
Oba wątłej postaci, marmurowo biali. 
Młodszy wiekiem nadzieje mniejsze zapowiadał, 
Pierś mu się podnosiła ciężkim odetchnieniem; 
Włos na czole dzielony na ramiona spadał 
I po nich czarnym, gęstym sypał się pierścieniem. 
Widać, że włos ten, co dnia ręką dziewic gładką 
Utrefiony, brał blaski dziewiczych warkoczy. 
Ludzie nieraz: "On umrze" - mówili przed matką; 
Wtenczas matka patrzała długo w dziecka oczy 
I przeczyła z uśmiechem - lecz w smutku godzinie, 
Kiedy na serce matki przeczuć spadła trwoga, 
Lękała się nieszczęścia i myśląc o synie 
Nie śmiała wyrzec: "Niech się dzieje wola Boga". 
Bo w czarnych oczach dziecka płomień gorączkowy, 
Przedwcześnie zapalony, trawił młode życie. 
Wśród ciemnej szkolnej sali było drugie dziecię. 
Włos miało jasny, kolor oczu lazurowy. 
Ludzie na nim nadzieje budowali szczytne. 
Pożerał księgi, mówił jak różne narody, 
Do licznych nauk dziennie palące czuł głody, 
Trawił się - jego oczy ciemne i błękitne, 
Jak polne dzwonki łzawym kryształem pokryte 
I godzinami myśli w nieruchomość wbite, 
Tonąc w otchłań marzenia, szły prostymi loty 
Za okresy widzenia, za wzroku przedmioty. 
Gdy patrzał w nie widziane oczyma obrazy, 
Ludzie obłędność w oczach widzieli - lecz skazy 
Żadnej dostrzec nie mogli. Młoda pamięć obu, 
Ogromna pamięć, z myśli uwita łańcucha, 
Świadczyła o istności przedżywotnej ducha; 
A przeczuciami życie widzieli do grobu. 
I nic ich nie dziwiło, co z lat poszło biegiem, 
I smutni nad przepaści życia stali brzegiem 
Nie odwracając lica. W ciemnej szkolnej sali 
Smutna poezja duszy dała dźwięk uroczy. 
Na ciemnych, mglistych szybach zawieszając oczy, 
Wiosną - wśród szmeru nauk, myśleniem słuchali 
Szmeru rosnących kwiatów. A w zimowe pory 
Biegli na błonia, białym pogrzebane śniegiem, 
Tam prędkim po równinach zadyszani biegiem, 
Twarze umalowane zimnymi kolory 
Obracali na stronę, skąd przyjść miała wiosna, 
I pierwszy powiew pili ustami jak życie. 
Potem, gdy w wiosennego powietrza błękicie 
W balsamy się rozlała czarna lasów sosna, 
Znudzeni wonią kwiatów zmięszaną, stokrotną, 
Wynaleźli woń tęskną - dziką i ulotną; 
Była to woń wierzbami opłakanej wody, 
Z cichej fali wstawała każdego wieczora, 
Tajemnicze w powietrzu rozlewając chłody. 
Potem jesienią - dzieci wyobraźnia chora, 
Wypalona, igrała z żółtym liściem lasów, 
Smutna jak w starcach pamięć przeminionych czasów. 
Serce każdego równą miarę uczuć trzyma, 
Smutna poezja duszy oba serca żywi; 
Lecz wrażeniami duszy odmiennie szczęśliwi, 
Odmiennie czuli. Dziecko z czarnymi oczyma, 
Młodsze wiekiem, natchnieniom dało myśl skrzydlatą 
I wypadkami myśli żyło w siódmym niebie. 
Młodszy marzenia stroił czarnoksięską szatą, 
A potem silną wolą rzucał je przed siebie, 
I stawały - i widział przed sobą obrazy, 
Od których się odłamał zimniejszym rozumem: 
Więc przeczuł, że marzeniom da kiedyś wyrazy, 
Że się zapozna myślą z myślnym ludzi tłumem. 
Przed sobą miał krainę duchów do zdobycia. 
Jego towarzysz, większy nauką i laty, 
Nigdy od krain myśli nie odłamał życia; 
Sprzągł razem i powiązał dwa niezgodne światy. 
I nieraz go śmiech ludzi, śmiech, co czucia głuszy, 
Budził - i rzeczywistość zimna roztrącała. 
Jako posągom nieraz braknie w rysach duszy, 
Posągom jego myśli brakowało ciała. 
Dusza, jak w kryształowym zamknięta przezroczu, 
Patrzała na świat dzikim obłąkaniem oczu, 
Niezupełności wrażeń łamana katuszą. 
Nieraz te dzieci myślą dwoistą i duszą 
Składali jedne, piękne całością obrazy. 
W dnie wiosenne przy ścieżce piaskowej, na kwiatach, 
Gdzie nad nimi różowe rozkwitały ślazy, 
Gdzie wisznie jak dziewice w białych wiosny szatach 
Między zarumienione kryły się jabłonie; 
Tam wzajem na ramionach opierając skronie 
Zamieniali słowami uczucia wzajemne. 
Oni marzeniem księgi rozumieli ciemne 
Nie rozumiejąc myślą. Z dziecinnego piasku 
Na księgach Swedenburga budowali gmachy 
Pełne głosów anielskich, szaleństwa i blasku, 
Niebu tytanowymi grożące zamachy. 
Przez tworów państwa snuli myślą dwa łańcuchy, 
W światło zbite u góry, w ciemność spodem zlane; 
Tych ogniwa jak szczeble wschodów połamane 
Wiodą w światło idące albo w ciemność duchy, 
I świat tworów, w dwa takie rozłamany ruchy, 
Wiecznie krąży. A dusza z iskry urodzona 
Różnym życiem przez wieki rozkwita - i kona 
Przez długie wieki, biorąc kształty różnych tworów. 
W kwiecie jest duszą woni i treścią kolorów, 
W człowieku myślą, światłem staje się w aniele. 
Raz wstępnym pchnięta ruchem, ciągle w Boga płynie, 
W doskonalszym co chwila rozkwitając ciele. 
Człowiek się silną myślą w anioła rozwinie, 
Ten anioł zachwyceniem w światło się rozleje 
I będzie częścią Boga na żywiołów tronie. 
Lecz męty ziemskie w światła osiadają łonie; 
Jak o spadłych aniołach święte uczą dzieje, 
Ziemskimi sny ścigani - grzeszą myślą dumy. 
I co dnia z łona Boga dusz zagasłych tłumy 
Lecą na ziemię jak gwiazd zepchnięta lawina. 
Każda się w kształty ziemskie krysztali i ścina, 
I rosnącym ciężarem w bieg strącona skory, 
Przechodzi w ludzkie, czuciem zardzawiałe twory; 
I będzie jadem w gadzie, a trucizną w kwiecie. 
Patrząc na tłumy ludzi na tym ciemnym świecie, 
Oni widzieli, którzy z łona Boga spadli, 
I po schodzących szczeblach szli w otchłań - i bladli. 
W duszy dziecinnej woli czarnoksięska siła, 
Ciągłym myśleniem, ciągłym rozwijana snuciem, 
Nie wyjawiona słowy - często w ludzi biła. 
Zaczarowanie wolą nazwali - zaczuciem. 
Bo nieraz wśród ciemnego tłumami kościoła, 
Którą z klęczących dziewic natrafiwszy losem, 
Wołali na nią silnie niemym duszy głosem; 
Wtenczas twarz odwracała od Pańskiego stoła 
I pośród tłumu ludzi jej wzrok, w zadziwieniu, 
Nieobłędnie rzucony, na twarz dzieci padał, 
Jak gdyby na wołanie duszy odpowiadał, 
Jak gdyby ją po znanym wołali imieniu. 
Nieraz starszy, błękitne topiąc w ziemię oczy, 
Mówił: "Słyszysz, mój luby, jak obecna chwila 
Pada w przeszłość, rzucając dźwięk tęskny, uroczy, 
Ona nigdy nie wróci, ona nas nachyla 
Smutniejszymi twarzami w przeszłość upłynioną. 
Szczęśliwy! twoje myśli świetniej w słowach płoną, 
Niż gdy w sercu zamknięte - moje myśli gasną, 
Słów nie cierpią - lecz nieraz w godzinie tajemnic 
Tłumnymi słowy w piersiach jak szatany wrzasną 
I wołają, ażebym je wypuścił z ciemnic, 
Abym je wywiódł na świat - słów otworzył drogę. 
Niech mi świat da poezją - dać mu jej nie mogę. 
W tłumie myśli mam przepaść wiecznie czczą myślami, 
Przepaść ciemną, głęboką; napełnię ją życiem... 
Jeżeli nie wystarczy, biada! Ciągłym gniciem 
Myśl się w martwą przekształci ciemnością i łzami, 
Stanę się myśli grobem - lub umrę przedwcześnie. 
Słuchaj! wschodnie krainy dziś ujrzałem we śnie, 
Piękne były, czarowne, nieraz o nich marzę. 
Widzę słońcem ściemniałe Beduinów twarze, 
Widzę lasy palmowe, świadki dawnych czasów. 
Myśl moja niewstrzymana w te krainy goni, 
Chciałbym jak duch w kwiecistej roztopić się woni, 
Chciałbym jak liść nieznany paść tam, w głębi lasów". 
Gdy tak marzył - to wisznie i kwiaty ogrodu 
Bezwonne przed nim rosły, bo myśl dalej biegła 
I wkrótce marzeniami ognistymi wschodu 
Zamknęła go w płomieni kole i obległa. 
Więc pojechał do wielkiej na północ stolicy, 
Gdzie długo patrzał w Koran, zwierciadło kalifów; 
Albo samotny słuchał wieków tajemnicy, 
Wymówionej niepewną twarzą hieroglifów. 
Po trzech latach nauki miał wziąć kij pielgrzyma. 
Przez te trzy lata dziecko z czarnymi oczyma 
Poznało miłość. - Pierwszą i ostatnią była, 
I najsilniejsza z uczuć, uczucia przeżyła. 
Widziałem go przy stopach dziewicy - anioła, 
Czarnymi weń oczyma patrzała i bladła 
Myśląc o dziecka życiu, bo z wielkiego czoła 
Przyszłość mu nieszczęśliwą jak wróżka odgadła. 
Więc odwracała oczy, a wtenczas łzy lała. 
Przed nią dusza dziecięcia jako karta biała 
Czerniła się na wieki miłością daremną. 
Ona go chciała wysłać na tę ziemię ciemną 
Ze wspomnieniami szczęścia - chciała zbroić niemi 
Przeciwko własnej duszy i czczym chwilom ziemi; 
Więc kładła w niego marzeń i myśli tysiące, 
A słowa jej tak były łagodne, tak drżące, 
Że we wspomnieniach dziecka zlane, dały dźwięki 
Podobne do miłości zeznanej wyrazu. 
Ona umiała oczom nadać wzrok rozkazu 
I nieraz wstrzymać zamach samobójczej ręki. 
On sam od siebie śmierci odsunął widziadło 
Dziwnym wynalezieniem cierpiącego życia. 
On przed sobą przyszłości postawił zwierciadło 
I rzucał w nie obecne chwile - i z odbicia 
Wnosił, jaki blask przyszłe wspomnienia nadadzą 
Obecnym chwilom życia. Taką myśli władzą 
Śmiech nieraz słyszał, wspomnień powtórzony echem, 
Smutny i połamany przyszłością niepewną, 
I na wesołą chwilę twarzą patrzał rzewną; 
A nieszczęście przyjmował półsmutnym uśmiechem, 
Patrząc na nie z przyszłości. - Był to wzrok wędrowca, 
Co w drodze życia wstąpił na szczyty grobowca 
I stamtąd ściga mgliste rysy krajobrazów. 
Nieraz z dziewicą bory przelatywał ciemne; 
Gdy pod ich końmi iskry sypały się z głazów, 
Mówili wzajem myśli głębokie, tajemne, 
Jak do snu kołysani - marzący jak we śnie. 
A dziecię, bolem uczuć złamane przedwcześnie, 
Po takich mowach ludzi chroniło się tłumu 
I biegło w ciemne lasy - tam na dzikie wrzosy 
Kładło się bladą twarzą - sosn słuchając szumu; 
Tam uspionemu myślą wiatr rozwiewał włosy, 
A myśli rosły wielkie, ciemne, tajemnicze, 
Jak gwiazdy ogromnymi płynące obroty. 
Lub w niebo kładł się twarzą - wtenczas na oblicze 
Padało światło lasów - promień słońca złoty, 
Pocięty cieniem liści w marmurowe plamy. 
A potem w głębiach lasu wicher z szumem wzbity 
Nad głową mu odmykał gałęziste bramy, 
Skąd w ciemne myśli nieba spadały błękity. 
Po trzech latach ów drugi młodzieniec powrócił, 
Biegły wschodnich narodów tłumaczyć się mową. 
W otwarte dziecka ręce z rozkoszą się rzucił 
I rzekł: "Odjeżdżam na wschód, w krainę palmową". - 
A potem umilkł nagle. O jakże odmienny 
Od marzącego dziecka - pobladł - jego oczy 
Obłąkane jak dawniej, lecz wzrok miały senny, 
Widać, że myśl, co niegdyś żywiła, dziś tłoczy 
I wbija go do ziemi. - Jakaś tajemnica 
Niedocieczona spała w rysach martwych lica. 
Mało mówił - i tylko raz wśród dzikich sosen 
Wykrzyknął z obłąkaniem: "Ginę marzeń zdradą! 
Wysyłają mię w kraje bez zim i bez wiosen. 
Chcą mię zabić!" - a potem uśmiechnął się blado 
I resztę zamknął w serca głębokim tajniku. 
Potem wziąwszy uściski matki, druhów, bratnie, 
Odjechał - i w drugiego dziecka imionniku 
Zapisał pożegnania wyrazy ostatnie: 
"Po długich latach, gdy wiek sił ukróci, 
Gdy będziesz myślą w złotej przeszłości się stawił, 
Wspomnij na przyjaciela, który cię zostawił, 
Jak przeszłość zniknął, jak przeszłość nie wróci". 
Wkrótce potem... pamiętam... o księżyca wschodzie 
Drugie dziecię wśród ciemnej dębowej ulicy 
Siedziało pochylone przy stopach dziewicy. 
Z drzew opadały liście i w całym ogrodzie 
Zaledwo kilka kwiatów szronami srebrzystych; 
Na niebie ledwo kilka gwiazd zabłysło mglistych, 
Księżyc płynął samotny, las szumiał daleki. 
Tego wieczora dziecię ustami drżącemi 
Anioła snów dziecinnych żegnało na wieki; 
A potem bladą twarzą upadło do ziemi 
Jak zabite słowami, dumnym wstydem drżące. 
Bo dziecko miało dumę wielkiego człowieka 
Przeczuciem nakarmioną. Wtenczas lat tysiące, 
Wtenczas mu w oczach przyszłość stanęła daleka, 
Świetna okrzykiem ludzi - a z tymi obrazy 
Obecna chwila czarnym łamała się cieniem, 
Odrzuconą miłością, dumą, oburzeniem, 
Serce jak kryształ w setne poryło się skazy 
I tak wiecznie zostało. Wszystkie czucia skarby 
Ognistej wyobraźni rzucił na pożarcie, 
Wyobraźnia złotymi rozkwitała farby 
I kładła się jak tęcza na ksiąg białej karcie; 
Lecz nie było w niej wiary w szczęście ani w Boga. 
Ludzie w nim mieli druha, w myślach świat miał wroga. 
On, w głębi duszy słysząc krzyk szczęścia daremny, 
Mścił się i gmach budował niedowiarstwem ciemny. 
Ta budowa, ciężkimi myślami sklepiona, 
Stała otworem ludziom, lecz by się w nią dostać, 
Musieli wprzód jak wielcy szatani Miltona 
Zmniejszać się i myślami przybrać karłów postać. 
Tak w rozstania godzinie młody anioł zginął... 
Wzniósł twarz... już nad nim młodej nie było dziewicy; 
Długo dumał... bo księżyc pół nieba przepłynął 
I patrzał drugą stroną dębowej ulicy 
Jak lampa w końcu ciemnej klasztornej arkady. 
Młodzieniec zadumany patrzał w księżyc blady, 
Potem nagle uspioną budząc się pamięcią, 
Wydobył pismo, całą zamknięte pieczęcią; 
I przy księżyca świetle czytał nieruchomy, 
Na nieznajomym liście podpis nieznajomy, 
A w głębi listu smutne kryły się nowiny. 
"Twój przyjaciel, wysłany w piramid krainy 
Jako drogman poselstwa, zajechał po drodze 
Do przyjaciół rodziców domu, trzy dni bawił... 
Niewinnej wesołości długie puścił wodze 
I przy lampie wieczornej powieści nam prawił. 
Wczoraj miał dalej jechać... Widzieliśmy rankiem, 
Jak po jesiennym liściu chodził smutny, cichy... 
Potem konie pocztowe brzęknęły przed gankiem, 
Potem wielkie strzemienne podano kielichy... 
Żegnał się - za łzy dawał wesołe uściski 
I pucharem o nasze puchary uderzył. 
Odszedł. Wtem ucztujących strzał przeraził bliski, 
Tłumem biegliśmy w jego komnatę... już nie żył. 
Przez serce przeszła kula, a broń trzymał w dłoni. 
Spoczywa na rozdrożu - wśród leśnej ustroni. 
Ksiądz grób jego poświęcił, wierząc w zdanie tłumu, 
Że samobójstwo było w młodzieńcu chorobą 
Obłąkania, ciemnoty, szału, nierozumu. 
Ten wypadek dóm cały napełnił żałobą". 
Oto jest romans życia nie skłamany w niczem.... 
Zabite głodem wrażeń jedno z dzieci kona, 
A drugie z odwróconym na przeszłość obliczem 
Rzuciło się w świat ciemny... powieść nie skończona... 
