      Adam Mickiewicz - Wiersze Filomackie


ZIMA MIEJSKA

Przeszły dżdże wiosny, zbiegło skwarne lato
I przykre miastu jesienne potopy,
Już bruk ziębiącą obleczony szatą,
Od stalnej fryzów nie krzesany stopy.

Więzieni słotą w domowej katuszy,
Dziś na swobodne gdy wyjrzem powietrze,
Londyński pojazd tarkotem nie głuszy
Ani nas kręgi zbrojnymi rozetrze.

Witaj! narodom miejskim pora błoga,
Już i Niemeńców, i sąsiednich Lechów
Tu szuka ciżba tysiącami mnoga,
Zbiegłych Dryjadom i Faunom uśmiechów.

Tu wszystko czerstwi, weseli, zachwyca,
Czy ciągnę tchnienie, co się zimnem czyści,
Czy na niebieskie zmysł podniosę lica,
Czyli się śnieżnej przypatruję kiści;

Jedna z nich pływa w niepewnym żywiole,
Druga ciężarem sporsza już osiadła;
Tą wiatr poleciał stwardniałe kryć role
Albo pobielić Wiliji źwierciadła.

Lecz kogo sioło dzisiejsze uwięzi,
Zmuszony widzieć łyse gór wiszary,
Grunt dziki, knieję nagimi gałęzi
Niesilną zimne podźwignąć ciężary -

Taki, gdy smutna ciągnie się minuta,
Wreszcie zmieniony kraj porzuca z żalem
I dając chętnie Cererę za Pluta,
Pędzi wóz ku nam ciężarny metalem.

Tu go przyjmują gościnne podwoje,
Rzeźbą i farbą odziany przybytek,
Tutaj rolnicze przypomina znoje
W pieszczonym gronie czarownych Charytek.

Na wsi, zaledwie czarna noc rozrzednie,
Każe wraz Ceres wczesny witać ranek,
Tu, chociaż słońce zajmie nieba średnie,
Spię atłasowym pod cieniem firanek.

Lekkie nareszcie oblokłszy nankiny,
Modnej młodzieży przywoływam koło;
Strojem poranne zbywamy godziny
Albo rozmową bawim się wesołą.

Ten, w ślniący kryształ włożywszy oblicze,
Wschodnim balsamem złoty kędzior pieści,
Drugi stambulskie oddycha gorycze
Lub pije z chińskich ziół ciągnione treści.

A kiedy chwila dwunasta nadbieży,
Wraz do śliskiego wstępuję powozu,
Sobol lub rosmak moje barki jeży
I suto zdobiąc nie dopuszcza mrozu.

Na sali, orszak przywitam wybrany,
Wszyscy siadają za biesiadnym stołem,
W kolej szlą pełne smaków porcelany
I sztucznym morzą apetyt żywiołem.

Pijemy węgrzyn, mocny setnym latem,
Wrą po kryształach koniaki i pącze,
Płci piękna gasi pragnienie muszkatem,
Co dając rzezwość, myśli nie zaplącze.

A gdy się trunkiem zaiskrzą źrenice,
Dowcipne, czułe wszystkim płyną słowa,
Niejeden uwdzięk zarumieni lice,
Niejedna wzrokiem zapala się głowa.

Nareszcie słońce zniżone zagasło,
Rozsiewa mroki dobroczynna zima,
Boginie dają do rozjazdu hasło,
Zagrzmiały schody i już gości nié ma.

Którzy są z szczęściem poufali ślepem,
Pod twój znak idą, Królu Faraonie,
Lub zręczni lekkim wykręcać oszczepem,
Pędzą po suknach wytoczone słonie.

A gdy noc ciemne rozepnie zasłony
I szklannym światłem błysną kamienice,
Młodzież, dzień kończąc wesoło spędzony,
Tysiączną sanią szlifuje ulice.


HEJ, RADOŚCIĄ OCZY BŁYSNĄ...

Hej, radością oczy błysną
I wieniec czoła okrasi,
I wszyscy się mile ścisną:
To wszyscy bracia! To nasi!

Pochlebstwo, chytrość i zbytek
Niech każdy przed progiem miota,
Bo tu wieczny ma przybytek
Ojczyzna, nauka, cnota.

Braterstwa ogniwem spięci,
Zdejmijmy z serca zasłonę,
Otwórzmy czucia i chęci.
Święte, co tu objawione!

Tu wspólne koją cierpienia:
Przyjaźń, wesołość i pienia.

Ale kto w naszym jest gronie,
Śród pracy czy śród zabawy,
Czy przy pługu, czy w koronie,
Niechaj pomni na U s t a w y!

Pomni na przysięgę swoją
I w każdej chwili żywota
Niechaj mu na myśli stoją:
O j c z y z n a, n a u k a, c n o t a.

Dojdziemy, choć przykrą drogą,
Gdy brat bratu rękę poda,
Bo nam i nieba pomogą,
I m ę s t w o, p r a c a i z g o d a!


PIEŚŃ FILARETÓW

Hej, użyjmy żywota!
Wszak żyjem tylko raz;
Niechaj ta czara złota
Nie próżno wabi nas.

Hejże do niej wesoło,
Niechaj obiega w koło.
Chwytaj i do dna chyl
Zwiastunkę słodkich chwil.

	Po co tu obce mowy?
	Polski pijemy miód;
	Lepszy śpiew narodowy
	I lepszy bratni ród. 

	W ksiąg greckich, rzymskich steki
	Wlazłeś, nie żebyś gnił;
	Byś bawił się jak Greki,
	A jak Rzymianin bił. 

Ot tam siedzą prawnicy,
I dla nich puchar staw,
Dzisiaj trzeba prawicy,
A jutro trzeba praw.

Wymowa wznieść nie zdoła
Dziś na wolności szczyt;
Gdzie przyjaźń, miłość woła,
Tam, bracia, cyt! tam cyt!

	Kto metal kwasi, pali,
	Skwasi metal i czas;
	My ze złotych metali
	Bacha ciągnijmy kwas. 

	Ten się śród mędrców liczy,
	Zna chemiją, ma gust,
	Kto pierwiastek słodyczy
	Z lubych wyciągnął ust. 

Mierzący świata drogi,
Gwiazdy i nieba strop,
Archimed był ubogi,
Nie miał gdzie oprzeć stop.

Dziś gdy chce ruszać światy
Jego Newtońska Mość,
Niechaj policzy braty
I niechaj powie: dość.

	Cyrkla, wagi i miary
	Do martwych użyj brył;
	Mierz siłę na zamiary,
	Nie zamiar podług sił. 

	Bo gdzie się serca palą,
	Cyrklem uniesień duch,
	Dobro powszechne skalą,
	Jedność większa od dwóch. 

Hej, użyjmy żywota!
Wszak żyjem tylko raz;
Tu stoi czara złota,
A wnet przeminie czas.

Krew stygnie, włos się bieli,
W wieczności wpadniem toń;
To oko zamknie Feli,
To filarecka dłoń.


ODA DO MŁODOŚCI

Bez serc, bez ducha, to szkieletów ludy;
Młodości! dodaj mi skrzydła!
Niech nad martwym wzlecę światem
W rajską dziedzinę ułudy:
Kędy zapał tworzy cudy,
Nowości potrząsa kwiatem
I obleka w nadziei złote malowidła.

	Niechaj, kogo wiek zamroczy,
	Chyląc ku ziemi poradlone czoło,
	Takie widzi świata koło,
	Jakie tępymi zakreśla oczy.

Młodości! ty nad poziomy
Wylatuj, a okiem słońca
Ludzkości całe ogromy
Przeniknij z końca do końca.

	Patrz na dół - kędy wieczna mgła zaciemia
	Obszar gnuśności zalany odmętem:
	To ziemia!
	Patrz, jak nad jej wody trupie
	Wzbił się jakiś płaz w skorupie.

Sam sobie sterem, żeglarzem, okrętem;
Goniąc za żywiołkami drobniejszego płazu,
To się wzbija, to w głąb wali:
Nie lgnie do niego fala ani on do fali;
A wtem jak bańka prysnął o szmat głazu.
Nikt nie znał jego życia, nie zna jego zguby:
To samoluby!

	Młodości! tobie nektar żywota
	Natenczas słodki, gdy z innymi dzielę:
	Serca niebieskie poi wesele,
	Kiedy je razem nić powiąże złota.

Razem, młodzi przyjaciele!...
W szczęściu wszystkiego są wszystkich cele;
Jednością silni, rozumni szałem,
Razem, młodzi przyjaciele!...
I ten szczęśliwy, kto padł wśród zawodu,
Jeżeli poległym ciałem
Dał innym szczebel do sławy grodu.
Razem, młodzi przyjaciele!...
Choć droga stroma i śliska,
Gwałt i słabość bronią wchodu:
Gwałt niech się gwałtem odciska,
A ze słabością łamać uczmy się za młodu!

	Dzieckiem w kolebce kto łeb urwał Hydrze,
	Ten młody zdusi Centaury,
	Piekłu ofiarę wydrze,
	Do nieba pójdzie po laury.
	Tam sięgaj, gdzie wzrok nie sięga;
	Łam, czego rozum nie złamie:
	Młodości! orla twych lotów potęga,
	Jako piorun twoje ramię.

Hej! ramię do ramienia! spólnymi łańcuchy
Opaszmy ziemskie kolisko!
Zestrzelmy myśli w jedno ognisko
I w jedno ognisko duchy!...
Dalej, bryło, z posad świata!
Nowymi cię pchniemy tory,
Aż opleśniałej zbywszy się kory,
Zielone przypomnisz lata.

	A jako w krajach zamętu i nocy,
	Skłóconych żywiołów waśnią,
	Jednym „stań się” z Bożej mocy
	Świat rzeczy stanął na zrębie;
	Szumią wichry, cieką głębie,
	A gwiazdy błękit rozjaśnią -

W krajach ludzkości jeszcze noc głucha:
Żywioły chęci jeszcze są w wojnie;
Oto miłość ogniem zionie,
Wyjdzie z zamętu świat ducha:
Młodość go pocznie na swoim łonie,
A przyjaźń w wieczne skojarzy spójnie.

	Pryskają nieczułe lody
	I przesądy światło ćmiące;
	Witaj, jutrzenko swobody,
	Zbawienia za tobą słońce!


IMPROWIZACJA Z POWODU WYSŁANIA FILARETÓW...

Muszę zakończyć ja, com zaczynał, 
Gdy padł mrok, - a wschodzi słońce; 
Jam dał początek, dam teraz finał 
I złączę pieśni dwa końce. 

Nie dosyć na tych dostarczasz wątek, 
Młody poeto i bracie! 
Słyszę, że blisko nadchodzi Piątek, 
O Piątku posłuchać macie. 

Jak Ów, co, święty stworzyciel wiary. 
Umęczon był przez gmin dziki, 
Równe tu chęci, równe zamiary 
I równe są męczenniki. 

On najcelniejszy ze wszystkich świątek 
Dzień sobie święty zapisał; 
On był, o bracia! umęczon w Piątek, 
Nim się na skrzydłach kołysał. 

Nim się kołysał, skoczył z Taboru, 
Wprzód pośród śmierci był cieni; 
Nim anielskiego posłuchał choru, 
Bili go kaci zjuszeni. 

Wy, coście poszli w Chrystusa ślady, 
My was wielbimy mniej sztucznie, 
Ale na wieki z was brać przykłady 
Przyrzekają wierni ucznie. 

Gdy na wielkiego Uralu czoło 
Poszlą najezdnicy podli, 
Gdy będzie warczeć pocztowe koło, 
Duch się za wami pomodli. 

Ten, co aniołom słusznie w urzędzie 
Włada na niebieskim tronie. 
Anioł was jego piastować będzie, 
W okropnej drogi przegonie. 

Ci, co zostają, z myśli nie stracą 
Pamiątki tego wieczora. - 
Ach! niegdyś wspólnie szliśmy tam... pracą, 
Lecz stopa nasza mniej skora. 

Wy pierwsi poszli, pierwsi cierpicie, 
I pierwsi zyskali chwałę. - 
Nam cała wolność, nam całe życie, 
Lecz serca nasze nie całe! 


DO JOACHIMA LELEWELA

		Bellorum causas et vitia, et modos
		Ludumque Fortunae, gravesque
		Principum amicitias, et arma...

		Periculosae plenum opus aleae
		Tractas, et incedis per ignes
		Suppositos cineri doloso.
			Horat. L. II. c. 1.


O, długo modłom naszym będący na celu, 
Znowuż do nas koronny znidziesz LELEWELU! 
I znowu cię obstąpią pobratymcze tłumy, 
Abyś naprawiał serca, objaśniał rozumy. 
Nie ten, co wielkość całą gruntuje w dowcipie, 
Rad tylko, że swe imię szeroko rozsypie . 
I że barki księgarzom swymi pismy zgarbi: 
Nie taki ziomków serca na wieczność zaskarbi; 
Ale kto i wyższością sławy innych zaćmi, 
I sercem spółrodaka żyje między braćmi. 
LELEWELU, w oboim jak ci zrównać blasku? 
Szczęśliwyś i w przyjaciół, i w prawd wynalazku. 
Oto nad wiek młodziana przerosłeś niewiele, 
Tobie mędrszemu siwe zajrzą Matuzele; 
Imię twoje wybiegło za Chrobrego szranki, 
Między teutońskie sędzie i bystrzejsze Franki; 
A jak mocno w litewskim uwielbianyś gronie, 
Publicznie usta nasze wyznają i dłonie.

Już długo z sal uczonych wracało na sucho 
Łakome, a przez ciebie znarowione ucho; 
Zacznij słynąc cudami dla uczniów natłoku, 
Coś je tylekroć sprawił w onegdajszym roku, 
Gdy twoim czarodziejskim użyciem sposobów 
Greckie i Rzymian cienie ruszałes spod grobów. 
Wstają z martwych, przechodzą na prawdy zwierciadła. 
Od czoła ich Plutona przyłbica odpadła 
I żelazne na piersiach łamią się pokrycia, 
W których myśli i chęci taili za życia. 
Oto mędrzec Fedona, to Persów zabierca: 
Patrzym w bezdenność myśli, w labirynt ich serca. 
Tam iskra światła, ówdzie nasiona potęgi, 
Gdy je zdarzeń pomyślnych wzmaga oddech tęgi, 
Iskra łunę roznieca, z nasionek wylęga 
Olbrzym dosięgający brzegów ziemiokręga. 
Tak dzielne genijusze panują nad światem; 
Teraźniejszość upada przed ich majestatem; 
Stworzenia, które kiedyś wyda przyszłość mętna, 
Niosą kolor ich blasku lub ich razów piętna. 
Ale równa jest wielkość, czy to światu władać, 
Czy skutki wielkiej władzy nad światem wybadać.

Nieraz miasto w podziemną rozpadlinę gruchnie, 
Słońce kirem zachodzi, woda płomień buchnie; 
Nadarzeń się takowych mnogie żyją świadki, 
Przecież ich źródła dociec umie arcyrzadki; 
A na podobnej liczbie jeszcze gorzej zbywa, 
Co by, różnego wątek spajając ogniwa, 
Potrafili wybadać za rozsądku wodzą: 
Jak się z przyczyny wspólnej różne skutki rodzą, 
Jak podziemny wypadek morzem zakołata 
I niebieskiego sprawi zaburzenie świata.

Z mniejszości postępujmy ustawnie do góry, 
Z martwej, przejdżmy w krainę żyjącej natury. 
Kędy ludzkość jest światem, żywiołami duchy, 
Jak śledzić przyczyn, związać następów łańcuchy? 
Tu zaćmi nieskończona różność widowiska, 
Tu po obcych świadectwach droga myśli śliska, 
A bóstwo Prawdy, skąpiąc nagiego promienia, 
Pełni swojej nie raczy ukazać spod cienia. 
Bo jej trudno dostrzeże, choć kto oczy wlepi; 
Od dzieciństwa jesteśmy długo na nię ślepi. 
Skoro zaczniem przezierać, że nie dosyć bystrze, 
Podejmują się obcy nam usłużyć mistrze; 
I szkła swojej roboty wsadzają na oko, 
Przez które widać szerzej i więcej głęboko. 
Ale jaką im barwę dał mistrz wynalazku, 
W takim wszystkie przedmioty okazują blasku. 
Stąd cudze malowidła, własne wzroku skazy, 
Omyłką na zewnętrzne przenosim obrazy. 
Człowieku, sługo wieczny! bo nie tylko zmysły, 
Ale i sądy twoje od drugich zawisły. 
Pierś dziecinną ojcowskie napełniają czucia, 
Gdyś młody, uciskają zwyczajów okucia. 
Nieraz myślisz, że zdanie urodziłeś z siebie, 
A ono jest wyssane w macierzystym chlebie; 
Albo nim nauczyciel poił ucho twoje, 
Zawżdy część własnej duszy mieszając w napoje. 
A tak, gdzie się obrócisz, z każdej wydasz stopy, 
Żeś znad Niemna, żeś Polak, mieszkaniec Europy.

A słońce Prawdy wschodu nie zna i zachodu, 
Równie chętne każdego plemionom narodu, 
I dzień lubiące każdej rozszerzać ojczyźnie, 
Wszystkie ziemie i ludy poczyta za bliźnie. 
Stąd, kto się w przenajświętszych licach jej zacieka, 
Musi sobie zostawić czystą treśc człowieka, 
Zedrzeć wszystko, co obcej winien jest przysłudze, 
Własności okoliczne i posagi cudze.

Ku takim pracom niebo dziejopisa woła. 
Odważają się liczni, ale któż wydoła? 
Tylko sam, komu rzadkim nadało się cudem 
Złączyć natchnienie boskie z ziemianina trudem, 
Nad burzę namiętności, interesu sieci, 
Z pomroków ducha czasu nad gwiazdy wyleci; 
Uważa, skąd dla ludów przyszła ryknie burza, 
Albo się pod otchłanie przeszłości zanurza; 
Grzebiąc zapadłe wieków odległych ciemnoty, 
Wykopuje z nich prawdy kruszec szczerozioty. 
LELEWELU! rzetelną każdy chlubę wyzna, 
Ze ciebie takim polska wydała ojczyzna. 
Na świętym dziejopisa jaśniejąc urzędzie, 
Wskazujesz nam, co było, co jest i co będzie.

Pierwszy towarzyskiego widzim obraz stanu 
Od łożyska Eufratu po wieże Libanu. 
Na równiach nie dzielonych żadnymi przegrody: 
Tam naprzód w wielkie ciało zrosły się narody; 
Zaraz na karku onych ciemięzcy usiedli, 
Miasta wałem, a ludy łańcuchem obwiedli.

Ówdzie między wysepki i morskie rękawy 
Drobny Greczyn urządzał pospolite sprawy, 
Ruchem do mirmidońskich podobny zwierzątek, 
Od których słusznie mniemał wyciągać początek. 
W cudzych osiada miastach, lecz je sam bogaci, 
Przychodnim bogom swojskie nadaje postaci; 
Dla nieznanych cór nieba pierwszy w jego rodzie 
Wystawiono Piękności kościół i Swobodzie. 
Tych natchnieniem Helenin gdy piersi zagrzewał, 
Walczył, rozprawiał, kochał, nauczał i śpiewał.

Lecz już medańska szabla okrąża dokoła, 
Bałwanowi wschodniemu świat uchylił czoła, 
Trzaskiem samowładnego napędzona bicza 
Wali się od Kaukazu zgraja niewolnicza. 
Kserkses ludy podeptał, miasta porozwalał, 
Morza flotą zahaczył, lądy tłumem zalał; 
Wtem z małej chmurki greckiej gdy pioruny padną, 
Rozprysnęły się tłumy, floty poszły na dno.

Zgubnego Europejczyk umknąwszy rozgromu, 
Poszedł Azyjanina nękać w jego domu, 
A na perskie węzgłowia upuściwszy skronie, 
Drzemał i na bok rzucił ordzewiałe bronie. 
Tak swobodnie sennego zabrali w łańcuchy, 
Wilcze Romula plemię, italskie pastuchy. 
Kłótliwi przez własne wyuczeni zwady, 
Jak gwałtem lub chytroscią wyniszczać sąsiady, 
Ustawni napastnicy, we chwilach pokoju 
Ramiona do nowego krzepili rozboju; 
Albo darli się z sobą, wtenczas tylko w zgodzie, 
Kiedy społem o cudzej przemyślali szkodzie. 
Lecz skoro zapaśnikom przeciwnych nie stało, 
Z otyłości próżniackiej coraz słabnie ciało. 
Rzym pastwi się nad światem, a tyran nad Rzymem, 
Świat rzymski obumarłym staje się olbrzymem.

Któż w nieżyjących zwłokach nowy duch roznieci? 
Wy, ogniste spod lodów skandynawskich dzieci. 
Oto senijor pełnym odziany kirasem, 
Niosąc kopiją w toku, różaniec za pasem, 
Pobożności oddany, kochance i chwale, 
Pod dach gotycki ściąga na ucztę wasale. 
Damy wskazują wieńce, bardy w lutnie dzwonią, 
Młodzież kopije kruszą albo w pierścień gonią. 
Czulsze serce niż u nas biło im spod stali, 
Oni najpierwsi z niebios Miłość przywołali 
Serdeczną, i za dawnych nie cenioną wieków, 
U duchownych Hebreów i cielesnych Greków. 
Oni, kiedy praw słaba chwieje się budowa, 
Krzepili ją łańcuchem rycerskiego słowa. 
Aby naprawiać krzywdy, piękne zyskać względy, 
Ważyli się na puszcze i zamorskie błędy, 
Nowe herby z odległych przynosząc turniei 
Lub krwią kupując palmę męczeńską w Judei. 
Tymczasem na ich zamkach zasiadły opaty, 
Ksiądz cisnął się do celi, a mniszka za kraty; 
Na wystrzał bulli z tronów spadały korony, 
Rzym powtórnymi ziemię opasał ramiony. 
Aż królowie zadały przez pułkowe władze 
Śmierć domowym rozruchom i obcej przewadze.

U ludów, gdzie społeczny gmach na pismach wsparty, 
Panów i sług powinność objaśniły karty. 
Takie na Albijońskim spisano ostrowie 
I takie Jagiellony dali nam królowie. 
Ale po innych władzach samowładna stopa 
Buntujące się panki zniżyła do chłopa.

Hiszpańczyk dalej zrobił: od brzegów Gadesu 
Doścignał aż do światów nieznajomych kresu; 
Tam co rok z flotą chodzi, nowe skarby kopie 
I żelazami całej pogroził Europie. 
Naprzeciw chęciom jego inne pany dążą, 
To otwarcie nastają, to się milczkiem wiążą, 
Wzajem sobie nieufni, ustawnymi czaty, 
Dla własnych zysków cudzej łaknący intraty; 
Oko ich zawżdy czujne, broń wiecznie dobytą. 
Co jeden z rąk upuści, wnet dziesięciu chwyta. 
Jeśli nie miał zawadzić kędy ząb łakomy 
I sąsiednie pokojem zakwitnęły domy, 
Pokłócą w dzień mieszkańców, w nocy ogień kładną, 
Przybiegają ratować, i ratując kradna. 
Wszystkie ziemie i ludy za swe mając spadki, 
Rozdzielaja na przedaż, wiano albo datki; 
Raz jako napastnicy, znowu jak obrońce 
Czasem dla okrągłości cudze rwali końce.

Taką w całej Europie szły koleją sprawy, 
Nim dojrzały w wulkanach nadsekwańskich lawy. 
Tam zadawniony ucisk, ponawiane skargi, 
Wieczne państwa świętego z doczesnym zatargi, 
Wyskoki głow myślących, zapały młodzików, 
Duma panów, rozkutych wściekłość niewolników; 
A jak ziemia, ciężarna sprzecznymi nasiony, 
Z potwornym niegdyś cielskiem rodziła Pytony, 
Tak z pomąconych chęci i myśli natłoku 
Rewolucyjny Gallów wylągłeś się smoku! 
Darmo go przemoc złamie iw piasek zagrzebie, 
Posiane kły - mścicieli odradzają z siebie. 
Kłótliwa wschodzi zgraja; w jednych chęć urasta 
Platoniczne po ziemi odbudować miasta; 
Drudzy skarbce do nowej znosili budowy, 
Żeby z nich potem własne poczynić obłowy. 
Gdy przeciwników szyję zgięli albo zsiekli, 
Poszli cudzą przelewać, własną krwią ociekli. 
Z gminowładnego wzleciał ptak cesarski gniazda, 
I krwawa legijonów zabłysnęła gwiazda; 
A choć teraz skruszone olbrzymy zachodnie, 
Jeszcze na ziemię krew ich może działać płodnie.

Gdzież jestem, LELEWELU! jaka chęć uniosła 
Opiewać morza, których nie tknęły me wiosła? 
Poziomy płazik, orlej nabrawszy ochoty 
Uczone myśleń twoich naśladować loty! 
Wyręczaj mię, bo w polskim dziejopisów kole 
Wyniosły jesteśl stanąć mający na czole. 
Ty, co nie dozwoliłeś tylu księgom kłamać, 
Z samego kłamstwa prawdę umiejąc wyłamać, 
Znasz lepiej trudne twojej nauki ogromy, 
Słodkości jej owoców sam lepiej świadomy, - 
Głosem, którym okrzyki i przyklaski wzniecisz, 
Powiedz, jak tam zaszedłeś, skąd tak rano świecisz? 
Na wierzchy, gdzie parnaska trzyma cię opoka, 
Zwabiaj niższych łagodnym twego blaskiem oka. 
Niejedne już zyskałeś z godniejszych rąk wieńce, 
Nie gardź tym, jaki wdzięczni składają młodzieńce. 
I daruj, jeśli będziem chwalić się po światu, 
Że od Ciebie wzięliśmy na ten wieniec kwiatu.
