		Władysław Stanisław Reymont - Suka
    
    
    
    Witek! Mój złoty Witek!
    Chłopak się obejrzał, źrebaka, na którym jechał, powstrzymał i mruknął:
    – Cegój! A gdzie!... To psinorody dopiro, zaro w skodę kiej swynie!
    Pchnął swego konia, obegnał rozpraszające się po drodze i zbożu stado źrebiąt, spędził w kupę i podjechał znowu pod parkan okalający ogród, gdzie stała dziesięcioletnia może dziewczyna.
    – Mój drogi Witek, pomóż mi zejść, mój złociutki, ja się tak boję, jeszcze spadnę – szczebiotała przytrzymując się silnie ostro zakończonych sztachet.
    – A juści – dostanę ta!...
    I obojętnie zsuwał ściągnięte aż do kolan spodnie.
    – To podjedź.
    – Bez rów?
    – Prawda – i spojrzała z przykrością w głęboki rów, idący równolegle z parkanem.
    – Niech paninka chyci się słupka okrakiem i tak zjedzie na zimię.
    – Jak to okrakiem?
    – Loboga z tymi kobitami!... To zawdy nic nie rozumi. Dyć kolanami i tyla.
    – Ach! Już wiem, wiem.
    Przypomniała sobie Ewkę zjeżdżającą z brogu po słupie.
    – Tylko nie patrz, jak będę schodziła.
    – Przez co?
    – No, nie patrz! – zawołała energicznie, rozczerwieniona i zła, że nie rozumiał dlaczego. Chłopak drwiąco się roześmiał i odwrócił, a ona książkę trzymaną w ręku rzuciła na drogę i tak, jak radził, zsunęła się po słupku. Przez rów przeszła i wesoło zawołała:
    – Dawaj tu konia, pojedziemy trochę. Chłopak zaczął się kłopotliwie drapać w głowę.
    – Dajże rękę, siądę z tobą i pojedziemy.
    – A juści, a jak kto obacy i powi jaśnie pani, to co? – mruknął markotnie.
    – Nikt nie będzie widział, pojedziemy na łąki albo do lasu – no, mój Witeczku.
    – Kiej się bojem. Jaśnie ociec paninki powiedzieli, że kiej jesce raz zobacą, co z paninką jeżdżę, to mi taką frycówkę sprawią...
    – Nie będzie wiedział, dajże rękę, już ci podaruję wstążkę czerwoną do koszuli. Chłopak zmiękł. Ledwie bosą nogę wyprężył poziomo jak strzemię i rękę podał, już dziewczyna siedziała przed nim, chwyciła się grzywy i biła bosymi, w pantofelkach tylko, nogami po bokach źrebca. Witek jedną ręką przycisnął ją do siebie, drugą klepnął w kark konia, zawrócił, gwizdnął, uderzył piętami – polecieli jak wiatr, drogą ku łąkom leżącym niżej, pomiędzy parkiem a lasem.
    Dziewczynie oczy i usta aż się śmiały z radości ogromnej, przenikał ją prąd jakiejś dzikiej energii i porywała szalona żądza ruchu, powietrza, krzyków; unosiła się na koniu i rwała naprzód. Twarz jej pałała, włosy się trzęsły zwichrzone, przed oczyma tylko migała przestrzeń.
    Nie mogła złapać tchu, chwilami kołowało się jej tak w głowie, że prawie traciła przytomność, ale pobudzała źrebca do wciąż szybszego biegu, pokrzykując zuchowato: Hop! hop! I lecieli. Witek trzymał ją mocno, bił źrebca piętami coraz częściej i rozpalony jazdą krzyczał głośno:
    – Hop! hop!
    – Hop! hop! – odkrzykiwała wesoło i jak przyrośnięta do konia, rozwichrzona jazdą, szczęśliwa, z przymkniętymi oczyma, rzucała się w przestrzeń. Przelecieli łąki nie widząc ludzi koszących trawę, przepłynęli w bród rzekę i znowu lecieli polami, na których zboża stały w kłosach, ugorami pełnymi stad i wesołych nawoływań pastuchów – lecieli bez tchu i pamięci, aż im ściana olbrzymiego lasu zagrodziła drogę, a zmęczony źrebiec zaczął zwalniać biegu i rozpierać się. Na skraju lasu Witek konia wstrzymał i zeskoczył na ziemię; dziewczyna zrobiła to samo; wzięła go za rękę, on konia za grzywę i poszli w głąb lasu. Cisza mroczna ich ogarnęła i majestat jakiś potężny. Wybrali sobie niewielką, pokrytą mchami polankę i siedli odpoczywać. Dziewczyna spotniałą twarz wycierała fartuszkiem, a Witek położył się na brzuchu i sapał. Przysunęła się bliżej do niego, bo las tak zaszumiał, że ją przeniknął niepokój. Żółtawe pnie sosen niby tysiące kolumn, podpierających zielone sklepienia, stały bez ruchu, dołem mchy złotawe, miękkie jak jedwab, rozścielały się niby kobierzec, a gdzieniegdzie wachlarze paproci drżały, poruszane nieznanym powiewem. Słońce słabe przeświecało przez gałęzie i kładło nikłe, złotawe plamy arabesek na mchy i jasnozielone liście leszczyn. Żywiczna woń lasu przepełniała im piersi, a ten spokój panujący dokoła onieśmielał, tak że długo siedzieli w milczeniu, nasłuchując, bo w dali gdzieś kuł dzięcioł zawzięcie przyczepiony do sosny, to znów wrona z krakaniem przeleciała nad lasem, to śpiew kosiarzy doleciał słabym echem z łąk, to jakieś pokrzyki wesołe leciały po lesie. Taka była chwilami cisza, że słyszą szelest spływających na ziemię długich, złotawych szpilek sosnowych. To znowu stado srok nadleci ze skrzekiem, kłócą się, aż las kipi wrzawą i odlatują; to żuk przeleciał z brzękiem lub pszczoła za kwiatem; to wiewiórka zachrupocze zeszłorocznymi szyszkami, to wiatr zaszemrze w koronach, skłóci harmonię, aż się pochwieją przez chwilę olbrzymy w poważnym rozhoworze. I znowu cisza. Świetlane pęta wsiąkają w zieleń i niby złoty haft plamią bursztynowe pnie sosen. Potem przychodzi coś jak cień, wsącza się zwolna w las, mroczeje, robi się czarniawe, wszystko zdaje się zapadać w jakieś głębie i szmer się rozlega podobny do jęku smutnego, chłodny oddech idzie z leśnych głębin i uderza w dzieci przejmującą falą zimna. Źrebak szczypiący młode listki jagodzin zarżał niespokojnie. Wróciła im wesołość i nie czuli zmęczenia. Witek zobaczył wronie gniazdo na sośnie i chciał wejść na nią, ale nie mógł, próbowała tego i dziewczyna, ale poszarpawszy sobie sukienkę i podrapawszy skórę na nogach, zaniechała. Zaczęli się gonić, chować za pnie drzew, przewracać. Chciała się koniecznie nauczyć stawać "suchego dęba", ale za każdą próbą, choć ją Witek przytrzymywał za nogi, padała wśród ogromnego śmiechu obojga. Witek uciął dwa leszczynowe kije i uczył ją gry w świnkę. Śmieli się tak, że aż się rozlegało po lesie; źrebak im wtórował rżeniem i biegał za nimi jak pies. Dziewczyna czuła się tak ogromnie szczęśliwa i rozradowana, że zapomniała o całym świecie. Wreszcie, syci zabawy, zabrali się do powrotu. Jechali wolno, Witkowi tylko zaczęło coś dolegać, bo się kręcił niespokojnie i wybiegał wzrokiem ku drodze, gdzie pozostawił stado.
    – Pić mi się chce – powiedziała, gdy wjechali w rzekę i koń przystanął sączyć przez zęby mętną wodę. Witek się nachylił, w swój słomiany kapelusz wody nabrał i podał – piła chciwie.
    – Czemu taka mętna?
    – W Kotlinach wodę puścili, o – jak przybiro!
    Rzeka toczyła się z szumem, pokryta żółtawą pianą i występowała z brzegów.
    – A gdzie Finka? – spytała.
    – Bo jo wim? Gdziesik pociekła, bo już i wczoraj nie była ze mną.
    – Ma już małe pieski?
    – Jesce nie.
    – Jednego mi dasz – co? Ja tak lubię pieski! Będzie z lalką sypiał.
    – Będzie ta sipiał! Jaśnie ociec paninki każą go utopić w chrapie[1]. Tak, paninko, trza prędzy – dodał przypomniawszy sobie panią.
    – Jeszcze trochę pojedziemy tak wolno. O, patrz, jak tu ładnie!
    – Źruboki ostawiłem na drodze... Jak nie posły w ogrodzenie, ino w zyto, to dopiro będzie piekło – i uderzył nogąźrebca, nagląc do pośpiechu.
    – O, jak tu ładnie. Patrz, Witek – i wskazała ręką zachodzące słońce.
    – Prowda – cerwuno.
    Dziewczyna wpatrzyła się w przestrzeń, a Witek raz po raz znaglał bieg konia i ze strachem myślał o źrebakach.
    Cały zachód pokrył się jakby łuską z purpury, przesiąkniętej złotem na tle szarobłękitnej głębi; niżej, tuż nad słońcem rozciągał się płat nieba wielki, długi, porwany w kawały, koloru miedzi powleczonej czerwonawymi odblaskami słońca, którego kula tuż nad ziemią niby bezrzęsne oko świeciła jaskrawo. W ogniach zachodu wąsate kłosy jęczmienia, przesycone światłem, mieniły się głęboką zielonawo złotą barwą. Żyta miały odcień stalowy. Koniczyny rozkwitłe tworzyły kobierzec o krwawym odblasku, pocętkowane kępami liliowych jaskrów, ostro się odcinały od popielatych pól owsa. Drzewa stojące wprost słońca, przedłużone cieniami, miały pozór olbrzymów: z jednej strony zieleń ich była złota, z drugiej czarna. Słońce lało strumieniami światło poprzez liście i gałęzie, rysując na przydrożnym trawniku, jak bizantyjski malarz, złote tło do obrazu o konturach cieni.
    Zmrok wyłaził z jakichś nor przestrzennych i słaniając się zataczał coraz szersze kręgi. Słońce przygasało; w bruzdach, po rowach, pod rozłożystymi gruszami ciemniało, łąki zaczęły siwieć rosą i okręcać się fioletowymi mgłami. Cichość jakaś wlewała się w świat i brała wszystko w moc swoją.
    Witek tego wszystkiego nie widział, tylko co chwila mówił:
    – Paninko, loboga, prędzy!
    – Nie bój się, ja poproszę papy, to cię nie wybije. Mnie tak dobrze jeździć z tobą. Nie wiem, dlaczego mamusia mi nie daje?
    – Juścić, bo to nie pasuje.
    – Dlaczego, Witku?
    – Bo paninka je dziedzicowa córka, a jo se źruboki pase.
    – No, to co? Kiedy ja wolę z tobą jeździć, niż się uczyć głupich rozmówek.
    – Jo ta nie wim co, ino to, ze paninka je ślachecko, a jo chłopski.
    – Madam[2] mówiła, że przecież to wszystko jedno.
    – Jedno to pewnikiem i nie jest, bo ślachta ma grontu więcy kiej chłopy, i ucone są, i ubier mają insy, i całkiem inacy zyją.
    – Witek, a czemu ciebie twoja mama nie posłała do szkoły?
    – A bo matula pinindzy ni mają i bez to głupim chłopem ostanę.
    – A jakbyś miał pieniądze, Witku?
    – Jakbym miał, paninko, tobym się wszyćkiego, co sięślachta ucy, naucył, ubier se sprawił ślachetny, grontu bym kupił od Kłęba abo i od Gulbosa, jakby chwaciło, kunie miołbym, krowy miołbym i taki gospodoz byłbym, coby me gromada obrała na pana wójta i kiedyby było potrza, to baldach niósłbym se w kościele nad dobrodziejem – i uśmiechał się słodko.
    – Ta madam, to mi każe zawsze siodłać kuca Władkowego, a on tak lizie, lizie, jak cielę – co, nieprawda, Witek?
    – Juścić, że prawda, paninko.
    – Jak już dorosnę, to będę jeździć tatkowymi końmi – co, nieprawda, Witek?
    – Hale! ogiery, paninka nie poradzi.
    – To ty będziesz jeździć ze mną – co, nieprawda, Witek?
    – Juści, że tak moze być, ino formanem ostanę.
    – Ubierzemy konie po krakowsku, ze wstążkami i tym nowym tatusia brekiem będziemy jeździć, a tak prędko, tak prędko – co, nieprawda, Witek?
    – Prawda, paninko.
    – Witek, a gdzie moja książka?
    – A jo wim! Cy to ta sama, co z obrazikami?
    – Nie, nie ta. To jest gramatyka francuska. Wzięłam ją do parku, żeby się lekcji nauczyć. Mój Boże, gdzie ja ją podziałam. Och, jakby się mama gniewała. Jedź prędzej, może tam została, gdzie przechodziłam przez parkan.
    Dojechali galopem, zsunęła się na ziemię i zaraz prawie ją znalazła, tylko że książka leżała rozpłaszczona, stratowana przez źrebca; oglądała ją ze strachem, wycierała sukienką, ale na próżno.
    – Podsadź mnie.
    Witek się nachylił, skoczyła mu na ramiona i dosięgnąwszy szczytu parkanu wciągnęła się na wierzch, zeskoczyła zaraz na drugą stronę i znikła w parku.
    Witek pojechał rozglądając się markotnie za źrebakami.
    Ona zaś otworzyła książkę i spiesznie, głośno zaczęła recytować lekcję:
    – J'aime, il aime. Tu aimes, vous aimez. Nous aimons, ils aiment[3] – powtarzała, uporczywie wbijając sobie w pamięć, że nawet nie słyszała wołania.
    – Tosiu! Tosiu!
    Drgnęła, zaczęła odmieniać jeszcze prędzej i biegła do domu. Strach ją ogarnął. Dojrzała pomimo pośpiechu nauczycielkę stojącą na ganku od ogrodu, więc jeszcze śpieszniej obiegła dwór i wpadła na podwórze zdążając do frontowego wejścia i powtarzając sobie bezustannie:
    – J'aime, il aime. Tu aimes, vous aimez. Nous aimons itd. – Nie mogła spamiętać i zamilkła, bo zobaczyła matkę stojącą na ganku przypatrującą się jej uważnie.
    Od razu poznała, że jeździła, bo Tosia miała włosy potargane, sukienkę zmiętą, podartą – żółte pantofelki zawalane torfiastym gruntem rowu, więc tylko krótko spytała:
    – Gdzie Madam?
    – Nie wiem, mamusiu. – Ja... byłam w parku... uczyłam się lekcji... nie widziałam... – tłumaczyła się drżąc ze strachu i niespokojne, bojaźliwe a pełne prośby o przebaczenie oczy zwracała na matkę.
    – Pokaż książkę.
    Dziewczyna zbladła i zaczęła odruchowo znowu odmieniać przypadki.
    – Co miałaś zadane? Tosia wskazała.
    – Mów. Tylko pamiętaj!...
    Wystraszona surowością głosu matki, zaczęła coś bełkotać.
    – Mów wolno, wyraźnie! – syknęła matka, z trudem powstrzymując gniew.
    – J'aime, il aime. J'aime, j'aime – trzepała zgorączkowana, nie wiedząc, co mówi.
    – Jeszcze raz powtórz! – i ścisnęła mocniej trzymaną za plecami dyscyplinę. Tosia dojrzała ten ruch, zapowiedź czegoś gorszego, i ścierpła, rozszerzonymi, ogłupiałymi ze strachu i przygnębienia oczyma patrzyła nie mogąc słowa wykrztusić.
    – To tak się uczyłaś! To ja na to trzymam nauczycielkę, żebyś ty nic nie umiała! W parku się uczyłaś?
    – Tak, mamusiu – szepnęła cichutko przez łzy.
    – Nie kłam, nieprawda! – i uderzyła ją przez plecy rzemieniami.
    Dziewczynka zdenerwowana do ostatka, z ogromnym płaczem trzęsąc się z bólu i rozżalenia, rzuciła się na kolana przed matką.
    – Mamusiu! mamusiu! – błagała nieprzytomnie.
    – Ty szelmo, będziesz się z pastuchami bawiła – ja ci dam chamów, ja z ciebie wytłukę tę przyjaźń! Masz dziesięć lat i jednej rozmówki francuskiej nie umiesz, dwa lata grasz gamy! Ty wyrodku obrzydły, z dziewkami się bratać, z chamstwem się bawić, z Witkiem jeździć! Ja ci dam, ty potworze. Ty! – i okładała ją coraz silniej ze wszystkich sił.
    Dziewczyna wiła się z bólu, chwytała matkę za ręce, za nogi, za suknię, to znów zasłaniała się rękoma od bolesnych uderzeń i jęczała:
    – Mamusiu! mamusiu!
    A mamusia biła coraz zapamiętalej.
    Dopiero nauczycielka położyła koniec znęcaniu się wyrywając z rąk matki nieprzytomne prawie z bólu dziecko.
    Dziedziczka bić przestała i upadła na ławeczkę ganku, sina z tego paroksyzmu[4] wściekłości. Darła na sobie stanik i ledwie wykrztusiła do przechodzącego parobka:
    – Przyprowadź tu Witka!
    Potrzebowała jeszcze krzyczeć i bić, nim jej nerwy mogły wrócić do równowagi.
    – Skaranie boskie z tą dziewczyną! – zaczęła po długiej chwili, a jej chuda, kanciasta twarz rozbłysła nowym wyrazem złości. – Pracuj, staraj się, płać, a ta nic! Przyjeżdża pani Zielińska i ze złośliwością mi mówi, że widziała Tosię jadącą z Witkiem przez łąki. Myślałam, że się uduszę z upokorzenia, bo te dwie jej dziewczyny – jak laleczki, dobrze ułożone, mówią po francusku, potrafią zagrać przy gościach – a ten obrzydliwiec wstyd mi tylko robi. Każę ją wołać i mówię, że się uczy w parku, a ta wstrętna baba upewnia mnie raz jeszcze, że widziała ją jadącą na oklep i że Witek trzymał ją wpół. Co za wstyd! Co z tego wyrośnie! Będzie jeździć z tymi oberwańcami i nic więcej. Ale cóż, kiedy jej nic nie mówią i pozwalają na wszystko.
    – Ja nie mam żadnej nad nią władzy, przecież to miałam zastrzeżone, a zresztą dziewczyna tak źle od początku prowadzona, bez zdolności, zahukana, wystraszona ciągłym łajaniem...
    – Jak pani śmiesz tak mówić! Moja córka źle wychowana! Bez zdolności! Ja jestem złą matką! ja – matka, źle postępuję z własnym dzieckiem! To niesłychane! Płacę pannie – to powinna coś umieć, od czegóż tu panna jesteś? Panna się tylko mizdrzysz do wszystkich i Darwinów[5] czytasz. Po chłopskich chałupach się włóczysz – dobrodziejka jakaś, reformatorka! Psami się opiekuje, a dziewczyna samopas puszczona robi, co chce! Mając zaś takie przykłady...
    – Nie odpowiadam nawet na obelgi, bo jesteś pani niepoczytalna. Jutro mogę odjechać, dosyć mam tego obywatelskiego chleba – dosyć!
    Trzasnąwszy drzwiami, wyszła. Dziedziczka zaczęła biegać po ganku, sycząc przez zaciśnięte złością zęby:
    – Żmija, flądra warszawska, niegodziwiec! Zostań! – krzyknęła na Tosię, chcącą się wymknąć po cichu.
    Dziewczyna przysiadła na ławeczce i ukrywszy rozczerwienioną, zapłakaną twarz w rękach, na próżno starała się powstrzymać spazmatyczne łkanie.
    – Sto dwadzieścia rubli płać, obchodź się jak z równą – i tak się wywdzięczy! Szewcówna, tfy! Fochy będzie mi tu pokazywać, morały prawić! A jedź na złamanie karku! Dwadzieścia na twoje miejsce dostanę – tylko gwizdnę! Daj no go bliżej! – krzyknęła na parobka, który siłą ciągnął wydzierającego się Witka.
    – Puść me, Kuba! Puść me, ty zapowietrzuny! Loboga, puść!
    – A jużci, a sam po łbie wezme.
    Krótko go za kołnierz spencerka wziął i postawił na ganku. Dziedziczka skoczyła do niego, uchwyciła za włosy i na początek zaczęła mu pięścią gładzić pucołowatą twarz. Chłopak krzyczał wniebogłosy i wydzierał się, ale na próżno – trzymała go żelazną ręką.
– Ty bękarcie – mówiłam ci, żebyś z panienką nie jeździł? Mówiłam, co? Tak słuchasz, psi synu! Śmiesz moje dziecko obejmować swoimi podłymi łapami! Jeździć z nią, psie? Tak słuchasz, chamie!
    I z siłą, na jaką ją tylko było stać, biła go dyscypliną, gdzie trafiła.
    – Nie bede, jaśnie pani, nie bede! Loboga! Matulu! O Jezu! Matulu! nie bede, matulu!
    – Mamusiu złota! mamusieczku, to ja chciałam, Witek nie winien – wołała Tosia osłaniając sobą Witka i chwytając matkę za nogi. Dostawszy dyscypliną przez ręce, puściła go i z płaczem, trzepocząc rękoma, uciekła w głąb domu.
    Jasna pani miała już dosyć na uspokojenie swoich nerwów, a Witek też ledwie charczał od krzyku. Pchnęła go z ganku i poszła.
    Chłopak w koziołkach zleciał po schodach i utknął twarzą w wyżwirowanym podjeździe.
    – Zabili me, matulu, zabili! – ryczał, ale prędko powstał i chwytając się twarzy, pleców, głowy, powlókł się ku kuchni dworskiej, okropnie krzycząc:
    – Zabili me, matulu, zabili!
    – Witek, chodź ino, chodź!
    Chłopak przypadł do matki, tłukącej przed kuchnią dworską kartofle.
    – Matulu, loboga, boli me.
    Przestała tłuc, odgarnęła mu włosy, fartuchem obtarła twarz posinioną w długie pręgi.
    – O piekielnica! Azebyś skapiała, jak tyn pies. Tak dziecioka sponiwierać. Azeby cie mar- ności ścisnęły, ty psio piastunko!
    Poszła do kuchni i wyniosła stamtąd kawałek chleba i maślanki w półkwaterku.
    – Zidz se ano, nie płac. Nie bój sie. Pan Bóg nie tkliwy, ale sprawiedliwy. Zeby cie zło godzina nie minyła... Nie buc!
    Chłopak się uspokajał, gryzł chleb, popijał maślanką i od czasu do czasu obcierał rękawem łzy, cisnące się do oczu. Matka stała nad nim, pieszczotliwie gładziła go po głowie, a gdy zjadł, rzekła:
    – Idź spać. Jo tam przyńde, przyniese ci śtucke z obiadu – idź, bo jesce ta morówka przydzie i dołoży ci co.
    – Przynieśta, matulu, i lo suki. Poszedł gwiżdżąc i nawołując cicho:
    – Finka! Finka!
    Obszedł wszystkie kąty podwórza, a suki nie znalazł, ale usłyszał od strony młyna jakiś szum i krzyki, więc tam pobiegł.
    Droga sprzed dworu szła bokiem zabudowań gospodarczych i minąwszy je obiegała po nasypie, w półkole zatoczony, ogromny staw, trzymany groblami wysoko, przechodziła obok młyna stojącego już w łąkach, przerzucała się przez upust i szła ku wsi wyciągniętej w długą, porozrywaną linię. Młyn stał nisko, szczyty jego dachów były na poziomie wody.
    Choć mrok był gęstszy, Witek dostrzegł na grobli wprost młyna gromadę ludzi, rozbiegających się na wszystkie strony i czepiających się to drzew, to płotów i jakieś krzyki trwożne, pomieszane przecinały powietrze. Upust był otwarty i stawidłami woda z szumem rzucała się na dół z jakiejś dziesięciołokciowej wysokości, biła w brzegi olbrzymimi, płaskimi falami, obryzgując pianą drogę. Nie mogąc się pomieścić w łożysku rzeki, wystąpiła z brzegów, szeroko rozlewając się w niziny. Chłopak się rozglądał i zobaczywszy sukę, biegnącą naprzeciw, krzyknął:
    – Finka! Pódź tu!
    Krzyczeli coś do niego z drzew i płotów, ale nie mógł usłyszeć w szumie wody i gwizdał najspokojniej. Suka się na chwilę zatrzymała i w szalonych susach rzuciła się ku niemu. Przypadła mu do nóg i krótko, żałośnie skowyczała; piana toczyła się jej z pyska, a ślepie błyskały krwawo.
    – Finka! – zawołał.
    Skoczyła mu do piersi jakoś dziko, chwytała za zgrzebne spodnie, szczękała zębami, tarzała się przed nim w piasku, odbiegała trochę i powracała znowu, skomląc okropnie. Witkowi zrobiło się jakoś straszno: nie umiał sobie wytłumaczyć jej wycia ani rzucania się, więc zaczął pędzić do młyna. Suka go wyprzedziła, zbiegła z wału i chlusnęła do wody: płynęła chwilę w kierunku wysepki, leżącej w końcu trójkąta, jaki tworzyły wody spadające spod kół i spod upustu, a łączące się o kilkanaście prętów dalej w jeden strumień wrzący. Upłynęła kilka kroków, ale gwałtowny prąd zniósł ją w bok i wyrzucił na łąki. Miotała się kilka razy nadaremnie. Przyleciała znowu na nasyp, obiegła młyn i położyła się nad brzegiem spienionych wód, wyjąc okropnie.
    Witek wlazł na wysoki płot, bo dosłyszał wołania, że suka się wściekła. Dziedzic, siedzący także w strachu na jakimś drzewie, wysłał jednego z parobków po dubeltówkę. Chłopaka markotność rozbierała i taki żal, że gwizdnął na nią pieszczotliwie: przybiegła, zaczęła gryźć żerdzie, wyrzucać piasek nogami, kręcić się w kółko i wyć... To podbiegła ku drzewom, na których siedzieli ludzie, skomliła, odrapywała pazurami korę, tarzała się w piasku, biegła co chwila nad wodę i dysząca, okryta błotem, zmęczona, wlokła się na brzuchu nad sam brzeg i krwią zalanymi ślepiami tonęła w mgłach podnoszących się ze spienionej wody. Skowyt jakiś, podobny do spazmu, bólu nadmiernego, chwytał ją; powracała do ludzi jeszcze bardziej szalejąca, nieprzytomna. Kurcz ją jakiśłamał, bo były chwile, że leżała jak martwa, skręcona w kłębek. Już sił nie miała do wycia, bo tylko jakiś charkot rozlegał się głucho w szumie spadających fal. Woda podnosiła się coraz wyżej, już tylko sam środek wysepki w trójkącie, najwyżej położony, bielił się jeszcze piaskami. Nad łąkami rozlegał się pisk czajek, opuszczających gniazda i gęste opary.
    Broń przyniesiono. Dziedzic długo mierzył w sam łeb i strzelił. Suka tylko się zwinęła i z grobli wpadła do wody, walczyła z falami, ale się jeszcze wydostała na brzeg i charcząc ciężko, uciekła w łąki.
    Witek zlazł na ziemię i żałośnie patrzał w mrok.
    – Tak obganiała źruboki albo i śwynie, skoda! – mówił skłopotany utratą pomocnicy. – Co jej się stało? zeby sie choć przódy osceniła! – medytował i łzy poczuł w oczach. Przerwali mu te myśli, wołając do pomagania przy zasuwaniu stawideł, bo przybór ustawał. Gdy już odchodził, noc była zupełna i księżyc świecił. Cisza i mgły rozpościerały się nad siwiejącymi rozlaną wodą łąkami. Młyn tylko turkotał, a od dworu szły odgłosy skrzypienia wrót, czasem końskie rżenie nadbiegało z koniczyn lub ode wsi przejmujące tony piszczałek, albo jakieś splątane gwary. Witek popatrzył na łąki raz jeszcze, ale nic dojrzeć nie mógł, tylko jeszcze większa żałość zaczęła go gnieść i płacz go chwytał, więc poszedł na swoje legowisko do szopy, gdzie stały stare bryczki i różne niepotrzebne narzędzia gospodarskie. W starym, przegniłym wasągu sypiał razem z Finką.
    Matka też wkrótce przyszła przynosząc mu trochę zupy i kawałek mięsa.
    – Mos tu, pochlipej se, jest ta i śtucka, zidz se.
    – Matulu, Finka się ano zepsuła. Dziadzic ją zastrzelili tero.
    – Skoda sucyska. W połednie ją wołałam – nie przysła.
    – Hale, i wcoraj nie była na paśniku ze mną.
    – Może się kaj osceniła i przy psiokach warowała.
    – A kiej się zepsuła.
    – Boli cie jesce?
    – Przecie, ze boli.
    – Ta suka piekło zrobiła w domu. Jewkę wyprała, gubernantkę[6] odprawiła. Jantka jak zwaliła przycirkiem[7] w łeb, to mu jojko nade ślepiem ano wysadziło – i pomstowała, jak nieboskie stwozynie. Loboga z taką przeklętnicą, gorse to lo ludzi kiej tyn pies paskudny. Gdy zjadł, okryła go starym szynelem i poszła.
    Chłopak usnął, ale często się budził i krzyczał przez sen: to na sukę, to na źrebaki, to gdzieś się rwał uciekać z płaczem, to pokrzykiwał wesoło i szeptał: Paninko – i cmokał ustami na konia – i znowu zasypiał cicho.
    Już nad ranem, gdy szaro zrobiło się na świecie i kontury rzeczy zaczęły się w przedświcie wyraźniej odznaczać, a koguty piały donośnie, przebudziło go ciche skomlenie i lizanie po twarzy.
    – Leżyć! – mruknął odruchowo i wyciągnął rękę, aby odgarnąć sukę od siebie, ale cofnął dłoń prędko, bo trafił na mokrą szerść. Rozbudził się zaraz i uniósł na pościeli.
    – Finka! – szepnął ze strachem. – Loboga, Finka! Suka leżała wyciągnięta i jęczała cicho liżąc go po twarzy, szyi, piersiach. Dwa pstrokate szczenięta, zwinięte w kłębki, wisiały przy jej piersiach, całe zamazane krwią i błotem.
    – Ona na pewno do scynioków chciała się dostać, a pedzieli, ze się zepsuła – szepnął głęboko rozrzewniony, gładząc ją po mokrym łbie, który mu kładła na piersiach i wyciągała coraz wyżej, dysząc.
    – Finka! psisko moje, sucysko bidne, Finka! – szeptał przez łzy i ocierał nadołkiem koszuli jej bok krwawiący i obtulał jak mógł szynelem. Suka zamglonymi, zamkniętymi żółtawo oczyma patrzała w niego i rzężała ciężko – coraz ciężej. Wyprężyła się w jakimś przedzgonnym dreszczu, potem zaczęła drżeć cała i nogami drapać, bezsilną gębą chwytała to szczeniaki, to Witka, skomlała cicho – polizała chłopca i dzieci, zawarczała przeciągle i skurczona skonała.
    Witek już nie usnął i ogrzewając własnym ciepłem skostniałe psiaki, szeptał:
    – Bidoki, siroty! Przeniesła waju bez rzyke do mnie – to lepse, kiej drugi cłowiek. Rano, gdy wyganiałźrebaki na pastwisko, wsadził szczenięta sobie za pazuchę, ostrożnie je ułożył i z jakimś ojcowskim akcentem w głosie powiedział:
    – Nie bójta się, jo wos wymamcę – bedzieta i wy jesce obganiaćźruboki albo i śwynie...
    
    
    
    
    
    PRZYPISY
1.     C h r a p (gwarowe) – trzęsawisko, bagno, kałuża. 
2.     M a d a m (prawidłowa pisownia: madame) – po francusku: pani; tu: nauczycielka. 
3.     J' a i m e... (czytaj: żem) – odmiana w czasie teraźniejszym francuskiego czasownika a i m e r (czytaj: eme): – kochać (kocham, kochasz itd.). 
4.     P a r o k s y z m – tu: atak. 
5.     D a r wi n ów – Karol Robert Darwin (1809-1882), wielki angielski biolog, twórca teorii o powstaniu i rozwoju gatunków roślinnych i zwierzęcych; był zaciekle zwalczany przez ideologów burżuazji. Jego nazwisko, jako reprezentanta naukowego poglądu na świat, było przedmiotem szczególnie gwałtownych ataków Kościoła. 
6.     G u b e r n a n t k a – zniekształcony wyraz: guwernantka – nauczycielka w domach prywatnych. 
7.     P r z y c i r e k (gwarowe) – cebratka, w której dają jeść świniom.
